Παγκόσμια ενεργειακή κρίση μεγάλων διαστάσεων – Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το φλεγόμενο δάσος

Του Γιώργου Β. Μιχαήλ

Ο κώδων ενεργειακού κινδύνου χτύπησε δυνατά για μιαν ακόμα φορά καθώς, στις 10 Μαΐου, τα μέλη του ΟΠΕΚ προειδοποίησαν την διεθνή κοινότητα για ραγδαία υποχώρηση της ενεργειακής ικανότητας σε όλα τα επίπεδα.

Η «πράσινη» επίθεση της δυτικής ελίτ στα ορυκτά καύσιμα οδηγεί σε μείωση των επενδύσεων και εκτοξεύει στα ύψη τις τιμές του πετρελαίου, του ντίζελ, και του φυσικού αερίου. Την κατάσταση επιδεινώνουν, φυσικά, οι ενεργειακές κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

Οι προσπάθειες των ΗΠΑ, της ΕΕ, και της Ιαπωνίας να πείσουν τον ΟΠΕΚ και τον ΟΠΕΚ+ για αύξηση της παραγωγής, προκειμένου να μειωθούν οι τιμές, πέφτουν στο κενό. Οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες υποστηρίζουν ότι για τις υψηλές τιμές δεν ευθύνονται τα επίπεδα παραγωγής, αλλά οι πολιτικές δαιμονοποίησης των ορυκτών καυσίμων, η έλλειψη επενδύσεων, και οι παράλογοι φόροι που βάζουν στα καύσιμα οι κυβερνήσεις πολλών κρατών.

Ανεξάρτητα από την όποια απάντηση στο επιμέρους ερώτημα «Ποιος φταίει για την ακριβή ενέργεια;», η απάντηση στο μείζον ερώτημα «Τι προκαλεί την μεγάλη ενεργειακή κρίση;» είναι μία: Οι πράσινες ονειρώξεις.

Διάβασα προσφάτως (και συνιστώ να διαβάσετε) ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Joakim Book, ο οποίος υπερασπίζεται τα ορυκτά καύσιμα, επικαλούμενος έναν εκ των κορυφαίων θεωρητικών ενέργειας, τον Vaclav Smil.

Κατά τον Smil, τα ορυκτά καύσιμα είναι αυτά που τροφοδοτούν τον κόσμο μας και παράγουν την τροφή μας, και τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Λέει χαρακτηριστικά:

[Είμαστε] ένας πολιτισμός του οποίου οι τεχνικές και επιστημονικές πρόοδοι, η ποιότητα ζωής, και η ευημερία βασίζονται στην καύση τεράστιων ποσοτήτων ορυκτού άνθρακα, και δεν μπορούμε έτσι απλά να ξεφύγουμε από αυτόν τον κρίσιμο παράγοντα της μοίρας μας, μέσα σε μερικές δεκαετίες -πόσο μάλλον μέσα σε λίγα χρόνια.

Ο Book επικρίνει με σφοδρότητα όλους όσοι αστόχαστα φωνασκούν για απεξάρτηση από την ρωσική ενέργεια και επιτάχυνση της πράσινης ατζέντας.

Μεταξύ άλλων, επιτίθεται και στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, Christian Lindner, ο οποίος χαρακτήρισε την παραγόμενη από ανανεώσιμες πηγές ηλεκτρική ενέργεια ως… ενέργεια της ελευθερίας. Γράφει ο Book:

Αυτό που δεν κατάλαβε ο Lindner είναι ότι η γερμανική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές απαιτεί φορτία (διά θαλάσσης και από αγωγούς) ρωσικού φυσικού αερίου, ρωσικού πετρελαίου, και ρωσικών προϊόντων: το ατσάλι και το τσιμέντο, για την κατασκευή των πολύτιμων ανεμογεννητριών τους, είναι άρρηκτα δεμένα με τον άνθρακα […] Μία μόνο ανεμογεννήτρια χρησιμοποιεί χιλιάδες κιλά νικελίου στον άξονα και τον εξοπλισμό της, καθώς και ορυκτές σπάνιες γαίες από ορισμένες αρκετά ακάθαρτες πηγές. Οι γιγαντιαίες κατασκευές, εκατοντάδες μέτρα ψηλές και πολύ βαριές για να τις μεταφέρουν εύκολα, ανεγείρονται και μετακινούνται από μηχανές που καταπίνουν το ντίζελ με το γαλόνι.

Τελικά, η πράσινη ενέργεια δεν είναι και τόσο καθαρή όσο μας λένε, αφού συνδέεται στενά, τουλάχιστον προς το παρόν, με τα «βρώμικα» ορυκτά καύσιμα. Αλλά υπάρχει ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα.

Οι περισσότεροι από εμάς ταυτίζουμε την έννοια της ενέργειας με την ηλεκτρική ενέργεια. Και αυτό είναι μέγα λάθος.

Η ηλεκτρική ενέργεια αντιπροσωπεύει μόλις το 20% περίπου της συνολικής χρήσης ενέργειας. Το υπόλοιπο σχεδόν 80% αντιπροσωπεύεται από το πετρέλαιο, το κάρβουνο, και το αέριο, τα οποία χρησιμοποιούμε στις μεταφορές, την θέρμανση, την παραγωγή λιπασμάτων, και τις κατασκευές.

Σε αντίθεση με τα ορυκτά καύσιμα, οι ΑΠΕ αδυνατούν να συμβάλουν στην κάλυψη των περισσότερων ενεργειακών αναγκών μας.

Ο Joakim Book κλείνει το άρθρο του με το εξής εύλογο συμπέρασμα:

Ο κόσμος δεν απογαλακτίζεται από τα ορυκτά καύσιμα – δεν μπορεί και δεν πρέπει. […] Γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο, σε όλο και περισσότερους ανθρώπους, ότι η απομάκρυνση από τα ορυκτά καύσιμα «για περιβαλλοντικούς λόγους» δεν είναι επιλογή. Μια κοινωνία και ένας κόσμος 8 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, πιο προηγμένος από αυτόν που κινείται με άλογο και καρότσι, δεν μπορεί να κάνει χωρίς την εκρηκτική δύναμη των ορυκτών καυσίμων.

Ας πάψουμε, λοιπόν, να βλέπουμε το δέντρο και να χάνουμε το δάσος. Αυτή η κοντόφθαλμη οπτική μάς έχει ήδη κοστίσει και θα μας κοστίσει ακόμα περισσότερο στο εγγύς μέλλον.

Υ.Γ. Οι μόνοι που ακυρώνουν ελαφρά τη καρδία τα ορυκτά καύσιμα είναι αυτοί που επιθυμούν να οπισθοχωρήσει ο πολιτισμός και να περιπέσει ο κόσμος σε κατάσταση αγριότητας.

Η λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα αγριεύει. Ας μην χάσουμε επαφή. Εγγράψου, για να λαμβάνεις ειδοποίηση στο email σου για κάθε νέο άρθρο:

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Παγκόσμια ενεργειακή κρίση μεγάλων διαστάσεων – Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το φλεγόμενο δάσος

Τα σχόλια είναι κλειστά.