Οι μέντορες του θείου Κλάους και τα όνειρα για έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη με λιγότερους κατοίκους

Του Baxter Dmitry (Μετάφραση: Γιώργος Β. Μιχαήλ)

Πολλοί άνθρωποι γνωρίζουν πλέον το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Klaus Schwab και το πρόγραμμα Young Global Leaders (Νέοι παγκόσμιοι Ηγέτες), από το οποίο «αποφοίτησαν» ριζοσπαστικοί αριστεροί ηγέτες χωρών όπως ο Καναδάς, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ουκρανία, και η Νέα Ζηλανδία.

Ποιος είναι όμως ο Klaus Schwab και ποιος τον επέλεξε για να ηγηθεί της παγκοσμιοποίησης στην εποχή μας;

Δεν πρέπει να εκπλαγείτε αν μάθετε ότι οι τρεις μέντορες του Klaus Schwab ήταν κορυφαίοι υποστηρικτές της παγκόσμιας κυβέρνησης και της ατζέντας για την μείωση του πληθυσμού.

Μέντορας 1: Henry Alfred Kissinger

Ο Kissinger στρατολόγησε τον Klaus Schwab στο Διεθνές Σεμινάριο του Χάρβαρντ, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από την CIA.

Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Kissinger επικεντρώθηκε στην παγκόσμια διακυβέρνηση και την μείωση του πληθυσμού.

Αλλά αυτό που τον ανέδειξε σε «σημαντικό παίκτη» ήταν η θέση του στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, που του επέτρεψε να ασχοληθεί με ψυχολογικές επιχειρήσεις παιγνίων πολέμου και με το αυξανόμενο θερμοπυρηνικό οπλοστάσιο της Αμερικής, και να γράψει το βιβλίο του για τα πυρηνικά όπλα και την εξωτερική πολιτική.

Μέντορας 2: John Kenneth Galbraith

Ο διάσημος οικονομολόγος του Χάρβαρντ ήταν αυτός που βοήθησε τον Klaus Schwab να δημιουργήσει το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

Το 1938, ο Galbraith ταξίδεψε στην Γερμανία για να μελετήσει τις «πολιτικές γης» [το σύνολο κανόνων και κατευθυντήριων γραμμών που διέπουν την διακυβέρνηση μιας χώρας και την διαχείριση την εθνικής γης] του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος του Αδόλφου Χίτλερ.

Στην συνέχεια, εργάστηκε ως μέλος μιας συμβουλευτικής επιτροπής για το New Deal [οικονομικά προγράμματα για την αντιμετώπιση της Μεγάλης Ύφεσης του 1929] του Αμερικανού προέδρου Φραγκλίνου Ρούσβελτ.

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Galbraith έστρεψε την προσοχή του στα πυρηνικά όπλα, και ανέλαβε την αξιολόγηση των οικονομικών επιπτώσεων των βομβαρδισμών εν καιρώ πολέμου. Αφού ανέκρινε τον ναζιστή εγκληματία πολέμου, Albert Speer, στάλθηκε στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι για να αξιολογήσει την ζημιά που προκλήθηκε από την επίθεση με πυρηνικά.

Μέχρι το 1968, ο Galbraith είχε ήδη γίνει συνοδοιπόρος του Kissinger στην προσπάθεια για την εγκαθίδρυση μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Kissinger έφερε τον Klaus Schwab σε επαφή με τον Galbraith και τον Herman Kahn, ο οποίος, το 1967, πρότεινε την ανατροπή της δημοκρατίας μέσω της εκπαίδευσης μιας επιλεγμένης ομάδας παγκόσμιων ηγετών -πρόταση που αργότερα υλοποιήθηκε με την ίδρυση της «σχολής» Νέων Παγκόσμιων Ηγετών, του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

Μέντορας 3: Herman Kahn

Αν και οι Kissinger και Galbraith ήταν στενά συνδεδεμένοι με το δόγμα του πυρηνικού αποτρεπτικού πολέμου, εντούτοις, όπως επισημαίνει ο Louis Menand στον New Yorker, «το βαρύ πυροβολικό των Διανοουμένων του Μεγάλου Θανάτου (Megadeath)» ήταν ο Kahn, ο οποίος αναφέρεται συνήθως ως «ο πραγματικός Dr Strangelove».

Ο Kahn έγραψε την επίσημη στρατιωτική πολιτική για την πυρηνική αποτροπή και πίστευε ότι αν όλοι είχαν πυρηνικά όπλα, ο κόσμος θα γνώριζε την ειρήνη.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ο Kahn πίεζε για την δημιουργία της ΕΕ και, μαζί με τον Galbraith, έκανε το 1970 μια πανευρωπαϊκή περιοδεία για να υποστηρίξει την εκστρατεία του Klaus Schwab για το πρώτο συμπόσιο διαχείρισης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είναι τώρα γνωστό ως Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

Παράλληλα, ο Klaus Schwab βοηθήθηκε στην ανάπτυξη της εταιρείας πυρηνικών όπλων του πατέρα του, η οποία, στην συνέχεια, ωθήθηκε να κατασκευάσει παράνομα πυρηνικά όπλα για την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής.

Το 1972, η Λέσχη της Ρώμης δημοσίευσε τα «Όρια της Ανάπτυξης», που φύτεψαν τους σπόρους της ατζέντας για την μείωση του πληθυσμού.

Μπορεί ο Kahn, ο Kissinger, και ο Galbraith να βοήθησαν σημαντικά τον Schwab στα πρώτα του βήματα, αλλά η διεθνής υποστήριξη, την οποία ο Schwab προσδοκούσε, ήρθε όταν εισήγαγε τις ιδέες για την μείωση του πληθυσμού.

Το 1972, ο ιδρυτής της Λέσχης της Ρώμης προσκλήθηκε από τον Schwab να κάνει την κεντρική ομιλία στην συνάντηση του 1973. Παρότι παράτολμη –ακόμη και ο Herman Kahn ήταν αντίθετος– αυτή η κίνηση έθεσε το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο επίκεντρο της προσοχής πανίσχυρων ελιτιστών, οι οποίοι έσπευσαν να το υποστηρίξουν και να του δώσουν την αίγλη και την δύναμη που έχει σήμερα.

Ως εκ τούτου, η προβολή της σατανικής περσόνας του Schwab είναι μάλλον μια σκόπιμη τακτική μάρκετινγκ, με στόχο την προσέλκυση όσων αναζητούν δύναμη και πλούτο, και την συμπόρευσή τους με τον Schwab, ως «ενδιαφερόμενα μέρη» [στην κοινωνία του Καπιταλισμού των Ενδιαφερομένων Μερών].

Ο γράφων πιστεύει ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ φτάνει στο μέγιστο επίπεδο ανάπτυξής του, πριν από την αναπόφευκτη κατάρρευσή του -γιατί, τελικά, οι άνθρωποι θα αντεπιτεθούν.

Αλλά ο Schwab και η παρέα του το γνωρίζουν ήδη αυτό, και το μόνο που φαίνεται να τους ενδιαφέρει είναι η παγκόσμια κυβέρνηση, η μείωση του πληθυσμού, και ο πυρηνικός πόλεμος.

Η λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα αγριεύει. Ας μην χάσουμε επαφή. Εγγράψου, για να λαμβάνεις ειδοποίηση στο email σου για κάθε νέο άρθρο:

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Οι μέντορες του θείου Κλάους και τα όνειρα για έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη με λιγότερους κατοίκους

Τα σχόλια είναι κλειστά.