Η ψευδαίσθηση της ελευθερίας: Είμαστε τόσο ελεύθεροι όσο μας επιτρέπει η κυβέρνηση

Των John W. Whitehead, Nisha Whitehead (Μετάφραση: Γιώργος Β. Μιχαήλ)

Τα δικαιώματα δεν είναι δικαιώματα εάν κάποιος μπορεί να τα αφαιρέσει. Είναι προνόμια. Αυτό είναι το μόνο που είχαμε ποτέ σε αυτήν την χώρα -έναν κατάλογο προσωρινών προνομίων. Και αν παρακολουθείτε τις ειδήσεις, ξέρετε ότι κάθε χρόνο η λίστα γίνεται όλο και πιο σύντομη. Αργά ή γρήγορα, θα συνειδητοποιήσετε ότι η κυβέρνηση … δεν νοιάζεται για εσάς, ούτε για τα παιδιά σας, ούτε για τα δικαιώματά σας, ούτε για την ευημερία σας ή για την ασφάλειά σας… Ενδιαφέρεται μόνο για την δική της ισχύ -πώς να την διατηρήσει και να την επεκτείνει όπου είναι δυνατόν. — George Carlin

Εδώ και χρόνια, η κυβέρνηση παίζει με τον λαό το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι, επιτρέποντάς μας να απολαμβάνουμε αρκετή ελευθερία ώστε να πιστεύουμε ότι είμαστε ελεύθεροι, αλλά όχι τόση όση θα μας επέτρεπε πραγματικά να ζούμε ως ελεύθεροι άνθρωποι. […]

Σε όσους έχουν δώσει την δέουσα προσοχή, εμφανίζεται το εξής περίεργο μοτίβο:

Η κυβέρνηση θα σας ανεχτεί, αν θελήσετε να ασκήσετε το δικαίωμά σας στην ελευθερία του λόγου με τρόπο που δεν αμφισβητεί την εξουσία του αστυνομικού κράτους… Αν, όμως, τολμήσετε να διαφωνήσετε με το κυρίαρχο αφήγημα για τον πόλεμο, την πανδημία, τα αποτελέσματα των εκλογών, ή την αστυνομική βαρβαρότητα, τότε θα λογοκριθείτε, ή/και θα χαρακτηριστείτε ως εξτρεμιστές.

Η κυβέρνηση δύσκολα ανέχεται την άρθρωση λόγου που αποκαλύπτει την διαφθορά, τις αδικίες,και τα ψέματά της. […]

Η συμφωνία είναι ξεκάθαρη: πείτε ό,τι θέλετε, αλλά μην αμφισβητείτε τα επίσημα κυβερνητικά αφηγήματα.

Έχοντας ορίσει τον εαυτό της «Ανώτατο και Κυρίαρχο Ηγεμόνα», η κυβέρνηση μας επιτρέπει να απολαμβάνουμε την ψευδαίσθηση της ελευθερίας, ενώ κατ’ ουσίαν μας αφαιρεί κάθε ελευθερία κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα.

Είμαστε σε μπελάδες, παιδιά. «Ελευθερία» δεν σημαίνει πλέον αυτό που σήμαινε άλλοτε.

Έχουμε απωλέσει σχεδόν κάθε δικαίωμα που κάποτε ενίσχυε την πεποίθησή μας ότι οι εκλεγμένες κυβερνήσεις είναι «του λαού, από τον λαό, και για τον λαό».

Όχι μόνο δεν έχουμε κυριαρχία στο σώμα μας, την οικογένειά μας, την περιουσία μας, και την ζωή μας, αλλά η κυβέρνηση συνεχίζει να καταργεί τα ελάχιστα δικαιώματα που μας απέμειναν –να μιλάμε ελεύθερα και να σκεφτόμαστε μόνοι μας.

Κάποιοι παίζουν μαζί μας το «κορόιδο» -και δεν χρειάζεται να πούμε ποιοι είναι τα κορόιδα.

Στα χαρτιά, μπορεί να είμαστε ελεύθεροι. Στην πραγματικότητα, όμως, είμαστε τόσο ελεύθεροι όσο μας επιτρέπει ένας κυβερνητικός αξιωματούχος.

Νομίζουμε ότι ζούμε σε μια συνταγματική δημοκρατία, που διέπεται από δίκαιους νόμους, οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί προς όφελός μας.

Για να λέμε την αλήθεια, ζούμε σε μια δικτατορία μεταμφιεσμένη σε δημοκρατία, όπου όλα όσα κατέχουμε, όλα όσα κερδίζουμε, όλα όσα λέμε και κάνουμε -η ίδια η ζωή μας, δηλαδή- εξαρτώνται από την «καλοσύνη» των κυβερνητικών παραγόντων και των συνεργατών τους επιχειρηματιών, για τους οποίους το κέρδος και η εξουσία είναι πάντοτε το πρώτο ζητούμενο.

Οι προσταγές τιποτένιων γραφειοκρατών έχουν μεγαλύτερο βάρος από τα αναφαίρετα δικαιώματα των πολιτών.

Με κάθε δικαστική απόφαση που επιτρέπει στην κυβέρνηση να λειτουργεί υπεράνω του κράτους δικαίου, με κάθε νομοθετική πράξη που περιορίζει τις ελευθερίες μας, και με κάθε κυβερνητική ατασθαλία που μένει ατιμώρητη, ερχόμαστε ολοένα και πιο κοντά σε μια κοινωνία στην οποία δεν θα έχουμε στ’ αλήθεια τον έλεγχο της ζωής μας.

Όπως παρατήρησε κάποτε ο Rod Serling, δημιουργός της «Ζώνης του Λυκόφωτος» και οξυδερκής σχολιαστής της ανθρώπινης φύσης:

Διαμορφώνουμε έναν νέο τύπο πολίτη. Έναν πολίτη, που θα είναι πολύ εκλεκτικός όσον αφορά τα δημητριακά και το αυτοκίνητό του, αλλά που δεν θα μπορεί να σκεφτεί.

Πράγματι, όχι μόνο διαμορφώνουν νέους πολίτες ανίκανους να σκεφτούν μόνοι τους, αλλά, επιπλέον, τους εξωθούν στην απόλυτη εξάρτηση από την κυβέρνηση και τους επιχειρηματικούς της εταίρους, οι οποίοι αποφασίζουν τα πάντα για εμάς: τι θα φάμε, τι θα φορέσουμε, πώς θα σκεφτόμαστε, τι θα πιστέψουμε, πόσην ώρα θα πρέπει να κοιμόμαστε, ποιον θα ψηφίσουμε, με ποιον θα συναναστραφούμε… και ούτω καθεξής.

Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργήσαμε (ναι, εμείς) ένα κράτος «πρόνοιας», ένα κράτος νταντά, ένα αστυνομικό κράτος, ένα κράτος επιτήρησης, ένα ηλεκτρονικό στρατόπεδο συγκέντρωσης -πείτε το όπως θέλετε, το νόημα είναι το ίδιο:

Επιζητώντας λιγότερη προσωπική ευθύνη και μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας, και αρνούμενοι τις υποχρεώσεις μας προς τον συνάνθρωπο ή προς τις μελλοντικές γενιές, δημιουργήσαμε μια κοινωνία στην οποίαν δεν έχουμε πραγματική ελευθερία.

Κυβερνητική επιτήρηση, κατάχρηση εξουσίας, οικονομική αστάθεια, σχέδια κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων, στρατιωτικοποιημένη αστυνομία, ακούσιες κρατήσεις, βιομετρικές βάσεις δεδομένων, ζώνες ελεύθερης ομιλίας, κ.λπ.:

Ο δρόμος προς ένα φασιστικό κράτος όπου οι πολίτες αντιμετωπίζονται σαν βοοειδή, για να τους μαρκάρουν και τελικά να τους οδηγήσουν στο σφαγείο.

Η ελευθερία, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν, απειλείται από κάθε κατεύθυνση. Οι απειλές είναι πολλών ειδών: πολιτικές, πολιτιστικές, εκπαιδευτικές, πληροφοριακές, και ψυχολογικές. Ωστόσο, όπως μας δείχνει η ιστορία, η ελευθερία δεν αφαιρείται πάντα με ακραία βία. Πολύ πιο συχνά, δίνεται οικειοθελώς, και μάλιστα με ευτελή ανταλλάγματα: σιγουριά, ασφάλεια, άρτο και θεάματα.

Σε αυτήν την οικειοθελή παράδοση της ελευθερίας μας αποσκοπεί η προπαγάνδα την οποίαν εκτοξεύει καθημερινά εναντίον μας η κυβερνητική μηχανή.

Αυτό που αντιμετωπίζουμε σήμερα -χειραγώγηση του νου και συστημική βία- δεν είναι κάτι καινούργιο. Διαφέρει (από προηγούμενες καταστάσεις) μόνον ως προς τις τεχνικές, τον ευρείας κλίμακας έλεγχο των μαζών, τις καταναγκαστικές αστυνομικές τακτικές, και την διάχυτη παντού επιτήρηση.

Δυστυχώς, δεν ελέγχουμε τις υπερβολές και την κατάχρηση εξουσίας της κυβέρνησης.

Με τον όρο «κυβέρνηση», δεν αναφερόμαστε στο εκάστοτε κομματικό σχήμα εξουσίας, αλλά στην κυβέρνηση με «Κ» κεφαλαίο, στο εδραιωμένο Βαθύ Κράτος, που δεν επηρεάζεται από τις εκλογές, δεν αλλοιώνεται από τα λαϊκά κινήματα, και έχει θέσει τον εαυτό του πάνω από τον νόμο.

Χρόνια τώρα, έχουμε υποστεί τις αδικίες, τις σκληρότητες, την διαφθορά, και την κατάχρηση μιας εδραιωμένης κυβερνητικής γραφειοκρατίας που δεν σέβεται το Σύνταγμα ή τα δικαιώματα των πολιτών.

Παραμείναμε για πολύν καιρό σε αυτήν την παράξενη ζώνη του λυκόφωτος, όπου το εγώ υπερισχύει της δικαιοσύνης, η προπαγάνδα διαστρέφει την αλήθεια, και οι αυτοκρατορικοί πρωθυπουργίσκοι (εξουσιοδοτημένοι να ικανοποιούν τις αυταρχικές διαθέσεις τους από τυπολατρικά δικαστήρια, διεφθαρμένα νομοθετικά σώματα, κι έναν αδιάφορο και διχασμένο πληθυσμό) κυβερνούν με Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις και όχι με βάση το Σύνταγμα.

Έτσι, βρισκόμαστε τώρα στην άβολη κατάσταση όπου πρέπει να χαλιναγωγήσουμε και τις τρεις «φοράδες» της κυβέρνησης -την Εκτελεστική, την Δικαστική, και την Νομοθετική- που έχουν υπερβεί τα εσκαμμένα και καλπάζουν μεθυσμένες από το κρασί της εξουσίας.

Είμαστε τα άνοα θύματα ενός απόλυτα διεφθαρμένου συστήματος, στο οποίο μειοψηφούν όσοι υπερασπίζονται το κράτος δικαίου και την διαφάνεια στις κυβερνητικές ενέργειες.

Η διαφθορά έχει λάβει ασύλληπτες διαστάσεις και εκτείνεται σε όλα τα κυβερνητικά επίπεδα: από τους διψασμένους για δύναμη εκτελεστικούς παραγοντίσκους, και τις εταιρικές μαριονέτες της Βουλής, μέχρι ένα δικαστικό σώμα που λειτουργεί, τις περισσότερες φορές, με ελιτίστικο τρόπο και με εμφανή προκατάληψη υπέρ κυβερνητικών οντοτήτων και εταιρειών.

Τα αρπακτικά του αστυνομικού κράτους καταστρέφουν τις ελευθερίες μας, τις κοινότητές μας, και τις ζωές μας. Η κυβέρνηση δεν μας ακούει, αρνείται να συμμορφωθεί με το Σύνταγμα, και μας αντιμετωπίζει ως πηγές χρηματοδότησης και τίποτα παραπάνω.

Η κλεπτοκρατία (δηλαδή, μια εξουσιαστική συμμορία κλεφτών) έχει ρίξει τον λαό σε μια κουνελότρυπα ενός παράλληλου σύμπαντος, όπου το Σύνταγμα δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, η κυβέρνηση είναι παντοδύναμη, και οι πολίτες είναι ανίσχυροι να αμυνθούν ενάντια στους κυβερνητικούς πράκτορες που κλέβουν, κατασκοπεύουν, ψεύδονται, λεηλατούν, σκοτώνουν, κακοποιούν, και γενικότερα προκαλούν χάος και σπέρνουν τρέλα σε όλους και σε όλα.

Αυτή η κατάργηση του ιερού συμβολαίου μεταξύ των πολιτών και της κυβέρνησης -σύμφωνα με το οποίο ο λαός είναι ο αφέντης και η κυβέρνηση είναι ο υπηρέτης του– δεν έγινε από την μια μέρα στην άλλη, ούτε εξαιτίας ενός συγκεκριμένου περιστατικού ή ενός συγκεκριμένου κόμματος.

Είναι μια διαδικασία που ξεκίνησε πολύν καιρό πριν, και συνεχίζεται στις μέρες μας, υπό την ενορχήστρωση διεφθαρμένων πολιτικών που εφαρμόζουν το παμπάλαιο εξουσιαστικό δόγμα «διαίρει και βασίλευε».

Δυστυχώς, δεν υπάρχει κάποιο μαγικό ξόρκι για να μας μεταφέρει πίσω, σε έναν τόπο και χρόνο όπου δεν ήμασταν απλώς το αλεύρι σ’ έναν συντεχνιακό αλευρόμυλο παραδομένο στα χέρια κυβερνητικών μισθωτών υπαλλήλων, οι προτεραιότητες των οποίων είναι τα χρήματα και η εξουσία.

Οι ελευθερίες μας έχουν γίνει τα θύματα ενός ολοκληρωτικού πολέμου κατά του λαού.

Αν συνεχίσουμε σε αυτόν τον δρόμο, δεν μπορεί να υπάρξει έκπληξη για το τι μας περιμένει στο τέρμα του…

Γι’ αυτό, ας κάνουμε, επιτέλους, την «ρουά-ματ» κίνησή μας: Ας συνενωθούμε σε μια μεγάλη και αληθινά ελληνική Κοινότητα. Στο κάτω-κάτω, είμαστε το 99,9%!

[Σημείωση: Καθώς το κείμενο γράφτηκε για το αμερικανικό κοινό, έχω κάνει τις αναγκαίες επεμβάσεις προκειμένου να το φέρω στα μέτρα των Ελλήνων αναγνωστών.]

Η λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα αγριεύει. Ας μην χάσουμε επαφή. Εγγράψου, για να λαμβάνεις ειδοποίηση στο email σου για κάθε νέο άρθρο: