Καλή και ευλογημένη ανάσταση του θνήσκοντος κόσμου

Του Γιώργου Β. Μιχαήλ

Φέτος, ο χριστιανικός κόσμος γιορτάζει την ανάσταση του Χριστού υπό ιδιαίτερες συνθήκες.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία εντείνεται, η πανδημία παρά την χαλάρωση των μέτρων δηλώνει «παρούσα», η ακρίβεια καλπάζει, και ο κίνδυνος μιας ακραίας ενεργειακής και επισιτιστικής κρίσης είναι κάτι παραπάνω από αισθητός.

Ανεξαρτήτως του βαθμού θρησκευτικής πίστης καθενός εξ ημών, η συμβολική διάσταση της μεγάλης αυτής χριστιανικής γιορτής είναι απ’ όλους αποδεκτή.

Ως συμβολική επαναφορά στην ζωή, η ανάσταση αποτελεί ευχή και επιθυμία όλων όσοι βιώνουν μια (προσωπική ή ευρύτερη) κατάβαση σε κάποιον «Άδη».

Αυτό το σύντομο κείμενο αφορά την πορεία του δυτικού κόσμου προς τον οικονομικό, κοινωνικό, και πολιτισμικό θάνατο.

Ούτως ή άλλως, το τέλος της Δύσης (έτσι όπως την ξέρουμε) υπαγορεύεται από τους νόμους της ίδιας της ζωής –καθετί που γεννιέται, κάποια στιγμή θα πεθάνει. Ωστόσο, πάντοτε έχει σημασία η αιτία που προκαλεί έναν θάνατο. Γιατί είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις από γεράματα, κι άλλο από ασθένεια ή ατύχημα. Άλλο ν’ αυτοκτονείς, κι άλλο να σε σκοτώνουν.

Παρά την προχωρημένη ηλικία και την εμφανή ευπάθειά του, ο δυτικός κόσμος δεν πεθαίνει από γεράματα, ανίατη ασθένεια, ή θανατηφόρο ατύχημα. Ούτε και αυτοκτονεί.

Δολοφονείται εν ψυχρώ και εκ προμελέτης.

Κάποιοι τον αναγκάζουν ν’ ανεβεί τον Γολγοθά, κουβαλώντας τον σταυρό πάνω στον οποίον θα τον σταυρώσουν.

Και δεν είναι άλλοι από αυτούς που σχεδίασαν και προωθούν την εξ ενός μηδενικού σημείου (μεγάλη) επανεκκίνηση, την εκ του χάους (νέα) τάξη. Είναι οι παράφρονες που, ως δήθεν «εκλεκτοί» και «πεφωτισμένοι», υποδύονται τους θεούς κι επιχειρούν να πλάσουν έναν δικό τους κόσμο κι έναν δικό τους (μετ)άνθρωπο.

Βέβαια, τα παρανοϊκά σχέδιά τους αφορούν ολόκληρη την ανθρωπότητα και εκτείνονται πέρα από τα όρια του πλανήτη, αλλά εξαναγκάστηκαν προσώρας να περιοριστούν στην ταλαίπωρη Δύση.

Κάθε επανεκκίνηση προϋποθέτει ένα «σημείο μηδέν», δηλαδή έναν θάνατο. Και ο θάνατος είναι αυτός που της δίνει τον χαρακτήρα μιας δήθεν ανάστασης.

Αλλά η εν λόγω επανεκκίνηση δεν είναι ανάσταση, δεν είναι επαναφορά στην ζωή -είναι ο θρίαμβος του θανάτου πάνω στην ζωή, του σκότους πάνω στο φως.

Η αληθινή ανάσταση είναι ο θρίαμβος της ζωής πάνω στον θάνατο, του φωτός πάνω στο σκότος.

Αυτήν την Ανάσταση σας εύχομαι. Και γι’ αυτήν θα συνεχίσω να αγωνίζομαι, ως οφείλουμε να κάνουμε όλοι μας.

Η λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα αγριεύει. Ας μην χάσουμε επαφή. Εγγράψου, για να λαμβάνεις ειδοποίηση στο email σου για κάθε νέο άρθρο: