Ακόμα πιο κοντά στην κατάρρευση της εθνικής κυριαρχίας των ευρωπαϊκών χωρών;

Του Γιώργου Β. Μιχαήλ

Ενώ τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης βομβαρδίζουν καθημερινά τον εγκέφαλό μας με «κάψουλες πλυντηρίου» για τον «εγκληματία» Πούτιν, τον «ήρωα» Ζελένσκι, την «ενωμένη» όσο ποτέ Ευρώπη, και την «Μήδεια» Πισπιρίγκου, οι ακούραστοι υπάλληλοι της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών, υπό την καθοδήγηση των αρχόντων του Νταβός, εξυφαίνουν σχέδια περαιτέρω αποδόμησης των εθνικών κρατών και επανάκαμψης της παγκοσμιοποίησης -τουλάχιστον στην Δύση.

Μετά την μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, οι διαφαινόμενες τάσεις υποχώρησης της αγγλοσαξωνικής μονοπολικής παγκοσμιοποίησης έγιναν πιο φανερές και πιο έντονες.

Μία-μία οι χώρες της Ευρασίας και του παγκόσμιου Νότου άρχισαν να χάνουν την εμπιστοσύνη τους στις ΗΠΑ, αλλά και γενικότερα στην Δύση, και να στρέφονται προς τις εναλλακτικές λύσεις τις οποίες μπορεί να προσφέρει η στρατηγική συμμαχία της Κίνας με την Ρωσία και το όραμα ενός νέου πολυπολικού κόσμου. Το πρόβλημα επιτείνει η ύπαρξη χωρών-ανταρτών εντός της ίδιας της ΕΕ (π.χ. Ουγγαρία).

Αυτό ανάγκασε τους δυτικούς παγκοσμιοποιητές να εγκαταλείψουν, προς το παρόν, τα σχέδιά τους για την εφαρμογή του μονοπολικού μοντέλου σε ολόκληρον τον πλανήτη, να αναδιπλωθούν, και να διασφαλίσουν αρχικά την συμπαγή ενότητα της Δύσης υπό το υπάρχον καθεστώς, προκειμένου να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την διευρυνόμενη Ευρασιατική Συμμαχία.

Έτσι, άρχισαν να μιλούν για την Περιφερειοποίηση ως ενδιάμεσο στάδιο, πριν την ολοκληρωτική επανάκαμψη της μονοπολικής Παγκοσμιοποίησης. Ας δούμε τι γράφουν οι Klaus Schwab και Thierry Malleret στην (γνωστή πλέον σε όλους) Βίβλο τους με τον τίτλο «Η Μεγάλη Επανεκκίνηση»:

Η πιο πιθανή έκβαση κατά μήκος του συνεχούς παγκοσμιοποίηση-μη παγκοσμιοποίηση είναι να βρεθεί μια ενδιάμεση λύση: η περιφερειοποίηση. Η επιτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως περιοχής ελεύθερου εμπορίου ή η νεοσύστατη Περιφερειακή Συνολική Οικονομική Εταιρική Σχέση στην Ασία (μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ των δέκα χωρών που αποτελούν την ASEAN/Ένωση Κρατών της Νοτιοανατολικής Ασίας [και πέντε εκ των μεγαλύτερων εμπορικών τους εταίρων]) αποτελούν σημαντικές ενδεικτικές περιπτώσεις που φανερώνουν ότι η περιφερειακή συνεργασία μπορεί να γίνει μια πιο ήπια εκδοχή της παγκοσμιοποίησης. Ακόμα και τα τρία κράτη που αποτελούν την Βόρεια Αμερική εμπορεύονται μεταξύ τους περισσότερο από ό,τι με την Κίνα ή την Ευρώπη. Όπως επισημαίνει ο [Ινδο-αμερικανός ειδικός των διεθνών σχέσεων] Παράγκ Κάνα: «Η περιφερειοποίηση είχε ήδη υπερβεί την παγκοσμιοποίηση πριν ακόμη η πανδημία εκθέσει τα τρωτά σημεία της μακρινής αλληλεξάρτησής μας».

Το σχέδιο είναι απλό. Αφού η μονοπολική παγκοσμιοποίηση ανεστάλη, προωθούμε αρχικά την συγκρότηση Μεγάλων Περιφερειών, τις οποίες στην πορεία συνενώνουμε σταδιακά, μέχρι να πετύχουμε, με ήπιο τρόπο, τον τελικό μας στόχο.

Φυσικά, η βαρύτητα πέφτει στις περιφέρειες της Β. Αμερικής (ΗΠΑ-Καναδάς-Μεξικό) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς αφενός επείγει η ισχυρή συνένωση του δυτικού κόσμου και αφετέρου η συμμετοχή της Κίνας στην Περιφέρεια της ASEAN (Αυστραλία, Βιετνάμ, Ιαπωνία, Ινδονησία, Καμπότζη, Κίνα, Λάος, Μαλαισία, Μιανμάρ, Μπρουνέι, Νέα Ζηλανδία, Νότια Κορέα, Σιγκαπούρη, και Ταϊλάνδη) χαλάει προσώρας την συνταγή.

Καθεμιά από αυτές τις Περιφέρειες -και όποια άλλη δημιουργηθεί στο μέλλον- πρέπει να διευρύνεται, αποροφώντας τις μη ενταγμένες γειτονικές της χώρες. Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό κάθε Περιφέρειας, η εθνική κυριαρχία των χωρών-μελών πρέπει να υποχωρεί, τα κράτη να τεμαχίζονται, και τα τμήματά τους να συνενώνονται σε πολυεθνικές υπο-περιφέρειες.

Και η δημοκρατία; Τι θα γίνει με αυτόν τον «μεγάλο μπελά»;

Ξαναδίνω τον λόγο στους αρχιτέκτονες της Μεγάλης Επανεκκίνησης, Klaus Schwab και Thierry Malleret:

[…] ο κίνδυνος ότι η αναβίωση του έθνους-κράτους οδηγεί, σταδιακά, σε σοβαρή ένταση του εθνικισμού είναι πραγματικός, κάτι που το συλλαμβάνει το λεγόμενο «τρίλημμα της παγκοσμιοποίησης» που διατύπωσε ο [οικονομολόγος, καθηγητής στο Χάρβαρντ] Ντάνι Ρόντρικ. Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, όταν η παγκοσμιοποίηση είχε γίνει ένα ευαίσθητο πολιτικά και κοινωνικά θέμα, ο οικονομολόγος του Χάρβαρντ εξήγησε γιατί θα σημειώνονταν αναπόφευκτα απώλειες, εάν αυξανόταν ο εθνικισμός. Το τρίλημμα υποδεικνύει ότι οι τρεις έννοιες, οικονομική παγκοσμιοποίηση, πολιτική δημοκρατία, και έθνος-κράτος, είναι αμοιβαία ασύμβατες, με βάση την λογική ότι μόνο δύο εκ των τριών μπορούν να συνυπάρχουν αποτελεσματικά, σε μια δεδομένη στιγμή. Η δημοκρατία και η εθνική κυριαρχία είναι συμβατές μόνο εάν περιοριστεί η παγκοσμιοποίηση. Αντίθετα, εάν ευδοκιμήσουν το έθνος-κράτος και η παγκοσμιοποίηση, η δημοκρατία δεν ευδοκιμεί. Και αν επεκταθούν η δημοκρατία και η παγκοσμιοποίηση, δεν υπάρχει χώρος για το έθνος-κράτος. Συνεπώς, μπορούμε να διαλέξουμε μόνο δύο από τα τρία -αυτή είναι η ουσία του τριλήμματος.

Αξιοποιώντας το τρίλημμα του Ρόντρικ, οι Schwab και Malleret προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο υφιστάμενος περιορισμός της παγκοσμιοποίησης επιτρέπει την ευδοκίμηση της δημοκρατίας και του έθνους-κράτους, συνεπώς δεν έχουμε λόγο ν’ ανησυχούμε. Αφήνω εσάς να κρίνετε, με βάση τις προσωπικές σας προσλαμβάνουσες, αν η προσπάθειά τους έχει νόημα…

Αλλά, για να επιτευχθούν οι προαναφερόμενοι στόχοι, δεν αρκεί η οικονομική συνένωση σε Μεγάλες Περιφέρειες -με τελικό στόχο την μία και μόνη (δυτική) Περιφέρεια. Απαιτείται συνένωση πολιτική και στρατιωτική.

Η τρέχουσα σύγκρουση της Ρωσίας με την Ουκρανία λειτουργεί ως επιταχυντής των εξελίξεων.

Η απροκάλυπτη υποταγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν οφείλεται στην απότομη «αφύπνιση» που προκάλεσε στους δυτικούς η δήθεν «αναπάντεχη και αναιτιολόγητη» συμπεριφορά της Ρωσίας. Έχει δρομολογηθεί εδώ και καιρό, αλλά δεν είναι του παρόντος κειμένου μια σχετική με το θέμα ιστορική αναδρομή. Έτσι, θα περιοριστώ σε κοντινά μας γεγονότα.

Στις αρχές Δεκεμβρίου του 2021, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Antony Blinken, και ο επικεφαλής διπλωμάτης της ΕΕ, Josep Borrell, προανήγγειλαν ένα φόρουμ μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ με θέμα την κοινή άμυνα και ασφάλεια των δύο «παγκοσμίων παικτών». Εν όψει της συνεχιζόμενης κρίσης στην Ουκρανία, το φόρουμ αυτό αναμένεται να γίνει στο τέλος του τρέχοντος μηνός. Ας σημειωθεί ότι στο πλαίσιο του διαλόγου ΔΕΝ έχει θέση το ΝΑΤΟ!

Για να μην μακρηγορώ, αναφέρω μόνον ότι συμμερίζομαι τις υποψίες του Michel Chossudovsky, ο οποίος, πίσω από τις πρωτοβουλίες αυτές, διαβλέπει μιαν ευρύτερη διαδικασία δυτικής «πολιτικής ολοκλήρωσης» μεταξύ της Βόρειας Αμερικής και της ΕΕ, πέρα ​​από το πεδίο των Στρατιωτικών και Στρατηγικών Υποθέσεων.

Με πιο απλά λόγια, αν επιτευχθεί τελικά συμφωνία, οι δύο Μεγάλες Περιφέρειες της Δύσης θα συνενωθούν (οικονομικά, πολιτικά, και στρατιωτικά) σε μία και μόνη Περιφέρεια! Δηλαδή, θα επιτευχθεί (ας μου επιτραπεί ο αδόκιμος όρος) η «μονοπολική παγκοσμιοποίηση» του δυτικού κόσμου.

Και το ΝΑΤΟ; Πιθανότατα θα οδεύσει προς διάλυση, αφού η ύπαρξή του δεν θα έχει πλέον κανένα νόημα. Αντίθετα, το AUKUS θα αναπτυχθεί με ταχείς ρυθμούς, προετοιμάζοντας το έδαφος για την τελική σύγκρουση με την Κίνα.

Τα όποια «προβλήματα» με την συμμετοχή στον νέο φορέα των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ που δεν είναι ενταγμένες στην ΕΕ (Αλβανία, Μαυροβούνιο, Σκόπια, Ισλανδία, Νορβηγία, Τουρκία, Καναδάς, και Ηνωμένο Βασίλειο), είναι εμφανές ότι λύνονται εύκολα. Κρατήστε μόνον ένα ερωτηματικό όσον αφορά την Τουρκία.

Στο πλαίσιο αυτό, εξηγείται εύκολα και η επίσπευση των διαδικασιών ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ, την οποίαν η «παγκοσμιοποιημένη» Δύση θα μπορεί πλέον να υπερασπιστεί ανοιχτά και στο πεδίο -αρκεί ο πόλεμος να κρατήσει αρκετά και να αναπληρωθούν τα δυτικά οπλικά αποθέματα.

Αν όλα αυτά γίνουν πραγματικότητα, τότε μπορούμε να θεωρούμε ακόμα πιο δεδομένο τον χωρισμό του κόσμου σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα -ένα μονοπολικό δυτικό κι ένα πολυπολικό ευρασιατικό. Δεδομένη θα πρέπει να θεωρηθεί, επίσης, η προσπάθεια των δύο αντιπάλων να προσελκύσουν τις χώρες που θα παραμείνουν ουδέτερες.

Όσον αφορά τις εσωτερικές εξελίξεις στο ενωμένο δυτικό στρατόπεδο, να περιμένετε εξάλειψη των εθνικών συνόρων και τεμαχισμό των χωρών-μελών, αύξηση των δαπανών για εξοπλισμούς εις βάρος των κοινωνικών παροχών, επώδυνο μετασχηματισμό του οικονομικού μοντέλου, δραματική πτώση του βιοτικού επιπέδου, και… αφόρητο αυταρχισμό.

Κοινώς, να περιμένετε την Μεγάλη Επανεκκίνηση.

Ωστόσο, οι εξελίξεις αυτές δεν αποτελούν μονόδρομο. Γιατί, όπως έχει δείξει ουκ ολίγες φορές η Ιστορία, άλλο «σχεδιάζω» κι άλλο «επιτυγχάνω όσα σχεδίασα».

Η λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα αγριεύει. Ας μην χάσουμε επαφή. Εγγράψου, για να λαμβάνεις ειδοποίηση στο email σου για κάθε νέο άρθρο:

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ακόμα πιο κοντά στην κατάρρευση της εθνικής κυριαρχίας των ευρωπαϊκών χωρών;

Τα σχόλια είναι κλειστά.