Η στρατιωτική απογύμνωση της Δύσης και τι αυτή σημαίνει -και για την χώρα μας

Του Γιώργου Β. Μιχαήλ

Σε συνέντευξή του στο CNN, ο Ζελένσκι δήλωσε ότι η Ουκρανία «μπορεί να πολεμήσει την Ρωσική Ομοσπονδία για δέκα χρόνια».

Πέρα από την (για επικοινωνιακούς λόγους) υπερβολή που μπορεί κάποιος εύκολα να διαβλέψει στην δήλωση του Ουκρανού προέδρου, σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης τα λόγια του συμπληρώνονται με την εννοούμενη φράση «χάρη στα όπλα και στα χρήματα που μας προμηθεύουν οι δυτικοί μας σύμμαχοι».

Δηλαδή, μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα…

Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο οξαποδώ έχει πολλά και μακριά ποδάρια. Ένα από αυτά θα προσπαθήσω να «φωτογραφίσω».

Στις 14 Απριλίου 2022, το Bloomberg δημοσίευσε ένα άρθρο του Hal Brands με τον εύγλωττο τίτλο «Ο πόλεμος στην Ουκρανία εξαντλεί το αμερικανικό Οπλοστάσιο Δημοκρατίας».

Γράφει ο Brands:

Στην Ουκρανία, η Αμερική ακολουθεί μια στρατηγική βασισμένη στο «Οπλοστάσιο Δημοκρατίας»: Απέφυγε την άμεση επέμβαση κατά των Ρώσων εισβολέων, ενώ συνεργάζεται με συμμάχους και εταίρους για να παράσχει στην κυβέρνηση του Κιέβου χρήματα και όπλα. Αυτή η στρατηγική, που θυμίζει την υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Βρετανία το 1940-41, έχει κάνει θαύματα. Ωστόσο, καθώς ο πόλεμος φτάνει σε ένα κρίσιμο στάδιο, με τους Ρώσους να ετοιμάζονται να σφίξουν περισσότερο την μέγγενη στην ανατολική Ουκρανία, το «Οπλοστάσιο Δημοκρατίας» αρχίζει να εξαντλείται. Αυτό μπορεί να προκαλέσει ένα μοιραίο έλλειμμα στις ουκρανικές δυνάμεις, και να αποκαλύψει τις αμερικανικές αδυναμίες που θα μπορούσαν να φανούν στην επόμενη σύγκρουση μεταξύ Μεγάλων Δυνάμεων.

Αφού επικαλεστεί τον στρατηγό Mark Milley, ο οποίος ανέφερε στο Κογκρέσο ότι, μέχρι στιγμής, έχουν μεταφερθεί στην Ουκρανία 60.000 αντιαρματικά και 25.000 αντιαεροπορικά δυτικά όπλα, ο Brands επισημαίνει ότι η κυβέρνηση του Μπάιντεν «δεν σχεδίασε ποτέ έναν πόλεμο σαν αυτόν».

Οι Αμερικανοί περίμεναν έναν γρήγορο τερματισμό των ρωσικών επιχειρήσεων, και σκόπευαν να υποστηρίξουν την συνακόλουθη χαμηλής έντασης εξέγερση των Ουκρανών. Αντ’ αυτού, βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν συνεχιζόμενο πόλεμο υψηλής έντασης, τον οποίον καλούνται, μαζί με τους συμμαχούς τους, να τροφοδοτούν ποιος ξέρει για πόσον καιρό ακόμη.

Η δυτική συμμαχία βρίσκεται, λοιπόν, ανάμεσα στην Σκύλλα και την Χάρυβδη.

Ή θα αφήσει την Ουκρανία στην μοίρα της, αποδεχόμενη μιαν ήττα που θα δρομολογήσει την διάλυση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ή θα συνεχίσει να εξοπλίζει τους Ουκρανούς, αδειάζοντας τα δικά της αποθέματα, τα οποία πολύ δύσκολα -ιδιαίτερα το ευρωπαϊκό τμήμα της συμμαχίας- θα καταφέρει να αναπληρώσει σε σύντομο χρόνο.

Υπάρχει, βέβαια, κι ένας τρίτος δρόμος, τον οποίον δεν θέλω καν να σκέφτομαι: Πυρηνικός πόλεμος, χωρίς νικητές και ηττημένους…

Όπως προειδοποιεί ο Brands:

Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια απογοητευτική προεπισκόπηση των προβλημάτων που θα αντιμετωπίσουν οι ίδιες οι ΗΠΑ σε μια σύγκρουση εναντίον της Ρωσίας ή της Κίνας. Αν αναγκαστεί να πάει σε πόλεμο στην Ανατολική Ευρώπη ή στον Δυτικό Ειρηνικό, η Ουάσιγκτον θα ξοδέψει τα αποθέματά της σε πυραύλους, πυρομαχικά ακριβείας, και άλλα κρίσιμα όπλα, σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες.

Κι εδώ τίθεται το εξής καίριο ερώτημα:

Πώς και γιατί «την πάτησαν» οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, και η ΕΕ;

Ένα πρώτο σενάριο, για τον εγκλωβισμό των δυτικών στον στενό και σχεδόν αδιέξοδο δρόμο που περιγράψαμε, θα αφορούσε λανθασμένες εκτιμήσεις των σχεδιαστών του όλου εγχειρήματος -κάτι που υιοθετεί και ο Brands.

Ένα δεύτερο σενάριο, θα μιλούσε για μια καλοστημένη από τους Ρώσους παγίδα, στην οποίαν έπεσαν σαν μαθητούδια οι δυτικοί.

Τέλος, ένα τρίτο σενάριο, θα αναφερόταν σε μιαν ακόμα πιο καλοστημένη παγίδα, η οποία σχεδιάστηκε στα ανάκτορα του Νταβός με φόντο την Μεγάλη Επανεκκίνηση.

Τι γίνεται με την Ελλάδα;

Πριν τις αποκαλύψεις για έξι ελληνικές αποστολές οπλισμού στην Ουκρανία, νομίζαμε πως η κυβέρνησή μας είχε στείλει μόνο κάτι «κατασχεμένα παλιοκαλάζνικοφ». Αλλά μετά τις αποκαλύψεις, εγείρονται ζητήματα μείζονος σημασίας.

Καταρχάς, δεν γνωρίζουμε πόσες ακριβώς αποστολές έγιναν, τι είδους οπλισμό στείλαμε, και κατά πόσο επηρεάζεται η αμυντική ικανότητα της χώρας.

Δεύτερον, παρά τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού ότι δεν πρόκειται να στείλουμε άλλα όπλα, κανείς δεν μας εγγυάται ότι, σε περίπτωση έντονης πίεσης από το ΝΑΤΟ, δεν θα προβούμε σε πρόσθετες αποστολές.

Τέλος, με μια σειρά αστόχαστων κινήσεων, η ελληνική κυβέρνηση μετέτρεψε την χώρα σε πρώτης γραμμής εχθρό της Ρωσίας -και σε καίριο στόχο των ρωσικών πυραυλών, αν ο πόλεμος γενικευτεί.

Το επιχείρημα «κάναμε ό,τι κάναμε, προσδοκώντας να έχουμε την ίδια μεταχείριση σε περίπτωση που χρειαστούμε, στο μέλλον, βοήθεια από τους δυτικούς», δεν γίνεται πιστευτό ούτε από παιδιά δημοτικού.

Ουδείς δυτικός πρόκειται να μας βοηθήσει σε μια (στο κοντινό μέλλον) σύγκρουση με την Τουρκία. Ακόμα κι αν θέλει, πιθανότατα δεν θα μπορεί!

Και με εξαντλημένα τα οπλικά μας αποθέματα (αν συνεχιστούν οι λανθασμένες αποφάσεις), η ασφάλεια της χώρας δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Σπάσε το μονοπώλιο της ενημέρωσης. Εγγράψου στο Newsletter μας:

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Η στρατιωτική απογύμνωση της Δύσης και τι αυτή σημαίνει -και για την χώρα μας

Τα σχόλια είναι κλειστά.