Η αγελάδα, ο αφέντης, και το σφαγείο των Διεθνών Σχέσεων

Του Γιώργου Β. Μιχαήλ

Στην παγκόσμια σκακιέρα, το παιχνίδι παίζεται με όρους Σκακιστικής Ολυμπιάδας, όχι καφενείου.

Στην θεωρία των Διεθνών Σχέσεων, υπάρχουν δύο Σχολές: η Φιλελεύθερη Ιδεαλιστική, και η Ρεαλιστική.

Η πρώτη έχει τις ρίζες της στον Διαφωτισμό και στην υπεράσπιση των «δικαιωμάτων» και των (δυτικών) «αξιών» από τους Διαφωτιστές. Αν και η Σχολή αυτή είναι κυρίαρχη στους κόλπους των ακαδημαϊκών και των φιλοσόφων, και οι αρχές της διακινούνται (επαρκώς απλοποιημένες για να τις καταναλώσει το πόπολο χωρίς δυσκολία) από δημαγωγούς πολιτικούς και συστημικά Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, εντούτοις στην πράξη σπανίως εφαρμόζεται.

Ο Will Durant (Αμερικανός συγγραφέας, ιστορικός και φιλόσοφος) έχει αποκαλέσει τον φιλελεύθερο ιδεαλισμό «πολυτέλεια ασφαλείας». Όσον αφορά τις Διεθνείς Σχέσεις, ο χαρακτηρισμός αυτός είναι απολύτως εύστοχος.

Όταν μια χώρα αισθάνεται ασφαλής, έχει την πολυτέλεια να αμπελοφιλοσοφεί περί «αξιών» και «δικαιωμάτων». Όταν, όμως, απειλούνται η ασφάλεια και τα συμφέροντά της, τότε ο ρεαλισμός αποτελεί μονόδρομο. Εκτός κι αν μιλάμε για χώρες σαν την Ελλάδα…

Οι ρίζες της δεύτερης Σχολής, της Ρεαλιστικής, πηγαίνουν βαθύτερα στον χρόνο. Η βασική της αρχή διατυπώνεται με σαφήνεια από τον… δικό μας Θουκυδίδη.

Στις διαπραγματευτικές συνομιλίες μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων, πριν από την έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων, οι αντιπρόσωποι της Αθήνας είπαν στους αντιπροσώπους της Μήλου, οι οποίοι προσπάθησαν να προβάλουν νομικά επιχειρήματα:

Ας συζητήσουμε, όμως, για το τί είναι δυνατόν να γίνει, έχοντας υπόψη τους πραγματικούς σκοπούς του καθενός και ξέροντας ότι, στις ανθρώπινες σχέσεις, τα νομικά επιχειρήματα έχουν αξία όταν εκείνοι που τα επικαλούνται είναι περίπου ισόπαλοι σε δύναμη και ότι, αντίθετα, ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύνατος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του.

Οι αρχές της Θουκυδίδειας Ρεαλιστικής Σχολής (οπαδοί και συνεχιστές της οποίας είναι, μεταξύ άλλων, ο Μακιαβέλι, ο Μπίσμαρκ, ο Κίσινγκερ, ο Μερσχάιμερ) είναι αυτές που εφαρμόζονται στην πράξη από τις Μεγάλες (ή Ηγεμονικές) Δυνάμεις. Βέβαια, αρκετά συχνά, ο Ρεαλισμός μεταμφιέζεται εντέχνως με νομικά και φιλοσοφικά ντύματα της πρώτης Σχολής.

Ο Ρεαλισμός των Διεθνών Σχέσεων διακρίνεται σε: Επιθετικό και Αμυντικό.

Σύγχρονος εκφραστής του πρώτου, του Επιθετικού, είναι ο Τζον Τζ. Μερσχάιμερ. Τα κράτη εφαρμόζουν Επιθετικό Ρεαλισμό για να αυξήσουν την ισχύ τους στην διεθνή σκακιέρα και να γίνουν ηγεμονικές δυνάμεις. Αντίθετα, εφαρμόζουν Αμυντικό Ρεαλισμό για να διατηρήσουν την ισχύ τους και να περιφρουρήσουν την όποια ασφάλειά τους, στο πλαίσιο μιας γενικής ισορροπίας δυνάμεων.

Ο Αμυντικός Ρεαλισμός εφαρμόστηκε από την πρώην Σοβιετική Ένωση και συνεχίζει να εφαρμόζεται από την Ρωσική Ομοσπονδία. Όσον αφορά τις ΗΠΑ, άσκησαν Αμυντικό Ρεαλισμό μέχρι την ανάληψη της προεδρίας από τον Ρονάλντ Ρήγκαν, οπότε και στράφηκαν στον Επιθετικό Ρεαλισμό, επιδιώκοντας και πετυχαίνοντας την μονοπολική τους ηγεμονία, η οποία άρχισε να αμφισβητείται το 2008, και την οποία προσπαθούν τώρα να υπεραπιστούν με κάθε κόστος.

Σε όσους σπεύσουν να αμφισβητήσουν τον ρωσικό Αμυντικό Ρεαλισμό, θα πω ότι βλέπουν τα πράγματα από στενή οπτική γωνία.

Τρία είναι τα επίπεδα των στρατιωτικών υποθέσεων (με αξιολογική σειρά): Στρατηγικό, Επιχειρησιακό, Τακτικό.

Αν δεις το τρέχοντα γεγονότα από το μεσαίο επίπεδο, το Επιχειρησιακό, τότε ναι, η Ρωσία επιτέθηκε στην Ουκρανία. Αν, όμως, ανέβεις στο πρώτο επίπεδο, το Στρατηγικό, δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις ότι οι ρωσικές κινήσεις έχουν χαρακτήρα αμυντικό, απέναντι στις άκρως επιθετικές ενέργειες των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, με την συνεχή επέκταση προς Ανατολάς και την απόπειρα μετατροπής της Ουκρανίας σε εφαλτήριο μελλοντικής ταχείας επίθεσης στα ρωσικά εδάφη.

Βέβαια, δεν είναι και τόσο δύσκολο να εγκαταλείψει ο Πούτιν τον Αμυντικό Ρεαλισμό και να υιοθετήσει τον Επιθετικό. Η παραφρονούσα Δύση κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να τον εξωθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση. Και, δυστυχώς, όχι μόνον αυτόν…

Σε πρώτο χρόνο ο ουκρανικός λαός και σε δεύτερο όλοι οι λαοί της Ευρώπης θυσιάζονται στον βωμό της (μπρζεζίνσκιας εμπνεύσεως) εμμονής της Ουάσιγκτον να διατηρήσει και να επεκτείνει την φθίνουσα αγγλοσαξωνική αυτοκρατορία, εξυπηρετώντας τα μετανθρωπικά σχέδια μιας ελίτ που θέλει να το παίξει θεός.

Αφόρητα πιο γηρασμένη από ποτέ, η γηραιά ήπειρος σύρεται στο σφαγείο, σαν αγελάδα που οι μαστοί της είναι πλέον ανήμποροι να δώσουν γάλα στον αφέντη τους.

Και σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού της ΕΕ, καταπίνοντας αμάσητο το σανό που του προσφέρουν απλόχερα οι δημαγωγοί πολιτικοί και τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, αλαλάζει απαιτώντας να προστατευτούν οι φιλελεύθερες ιδεαλιστικές «αξίες» και τα κάθε λογής «δικαιώματα».

Αλήθεια, αναρωτηθήκατε ποτέ για ποιες «αξίες» και ποια «δικαιώματα» πρόκειται;

Πηγή έμπνευσης: Richard McCulloch – Occidental Observer

Σπάσε το μονοπώλιο της ενημέρωσης. Εγγράψου στο Newsletter μας: