Η πολιτική και εθνική παραφροσύνη θα μας ρίξει σε βρώμικα νερά και ξέρες

Του Γιώργου Β. Μιχαήλ

Ζούμε μέρες πολιτικής (αλλά και εθνικής) παραφροσύνης, η οποία θα μας οδηγήσει, με μαθηματική ακρίβεια, σε βρώμικα νερά και ξέρες.

Το κυβερνών (και όχι μόνο) πολιτικό προσωπικό μας δεν χάνει ευκαιρία για ν’ αποδείξει την άνευ όρων υποταγή του στο Νταβός, τις Βρυξέλλες, την Ουάσιγκτον, και το Λονδίνο. Πλήρως συντεταγμένοι με τους «συμμάχους» μας, η Αυτού Μεγαλειότης και οι αυλικοί του προχωρούν από ατόπημα σε ατόπημα, μην υπολογίζοντας το εθνικό κόστος των αποφάσεών τους.

Και γιατί να το υπολογίσουν άλλωστε; Τέκνα του «αναθεωρητισμού των πάντων» καθώς είναι, πιστεύουν ακράδαντα πως τα έθνη-κράτη αποτελούν τεχνητές κατασκευές, πως ο νατιβισμός είναι καρκίνωμα που πρέπει να εκριζωθεί, πως τα μόνα αποδεκτά σύνορα είναι αυτά της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, πως οι φτωχοί και αδύναμοι δεν έχουν θέση στην ευγενή κοινωνία των μετανθρώπων.

Ευλόγως, λοιπόν, επιδεικνύουν υπερβάλλοντα ζήλο, προκειμένου να πάρουν με άριστα τον μεταπτυχιακό τους τίτλο από την Μεγάλη των Ηγετών Σχολή του θείου Κλάους.

Την ίδια στιγμή, σχεδόν σύσσωμο το έθνος καθηλώνεται μπροστά στο μαγικό κουτί του Τίβιου, παρακολουθώντας αποσβολωμένο το σήριαλ «Σύγχρονη Μήδεια» και τις «φρικαλεότητες» του «Νέου Χίτλερ», για να ξεβράσει, μετά, την εντέχνως κατευθυνόμενη οργή του στις «Αγορές» των κοινωνικών δικτύων.

Μέχρι να έρθει… ο έρωτας.

Η εκστατική παράδοση στις ήδη μισάνοιχτες αγκάλες της παραφροσύνης ξεκίνησε με την αποστολή όπλων στην Ουκρανία και την χωρίς δισταγμούς συναίνεση στην επιβολή κυρώσεων κατά της Μόσχας, συνεχίστηκε με τις εμμονές για απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, και ολοκληρώθηκε (;) με την απέλαση δώδεκα Ρώσων διπλωματών, με την τραγελαφική «εμφάνιση» του Ζελένσκι και του ναζιστικού τάγματος Αζόφ στο ελληνικό Κοινοβούλιο, και με την επικείμενη προσφυγή μας στην Χάγη για διερεύνηση ρωσικών εγκλημάτων πολέμου στην Μαριούπολη.

Αναμενόμενο ήταν ν’ αποδώσει τερατόμορφους καρπούς αυτή η γκροτέσκα συνεύρεση.

Έτσι, οι ελληνο-ρωσικές σχέσεις περιέπεσαν στην κατηγορία συντόμου ανεκδότου, και πάνω από το ακατοίκητο κεφάλι του έθνους κρέμεται, πλέον, απειλητική η Πουτίνειος Σπάθη.

Ο πρωθυπουργός και οι αυλικοί του, συνεπικουρούμενοι από πολλούς κατ’ επίφασιν «αντιπολιτευτικούς», βάλθηκαν να κάνουν την Ελλάδα μια σχεδόν χαμένη υπόθεση.

Οι δικαιολογίες του τύπου «Είμαστε μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε;» αποτελούν σαθρές προφάσεις εν αμαρτίαις. Μέλη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είναι και η Ουγγαρία, η Βουλγαρία, και η Σλοβακία. Μέλος του ΝΑΤΟ είναι και η Τουρκία…

Και μην μου πει κάποιος «Αυτές είναι χώρες μη δημοκρατικές», γιατί θα του απαντήσω «Καλά θα κάνεις, τότε, να επανεξετάσεις την δημοκρατικότητα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ -αν όχι την ερμηνεία που δίνεις στον όρο δημοκρατία».

Έχω ξαναπεί, προσυπογράφοντας τις εκτιμήσεις σημαντικών γεωπολιτικών αναλυτών, ότι πίσω από την σύγκρουση Ρωσίας-Ουκρανίας κρύβεται η σύγκρουση ανάμεσα στον Μονοπολικό κόσμο που ασθμαίνοντας υποχωρεί και στον Πολυπολικό κόσμο που προελαύνοντας έρχεται.

Δεν είμαι μάντης για να γνωρίζω την τελική έκβαση αυτής της τιτάνιας σύγκρουσης, παρ’ ότι πιστεύω ότι νικητής θα βγει ο Πολυπολισμός.

Αλλά μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι, λόγω των ατοπημάτων του πολιτικού μας προσωπικού, η Ελλάς θα βγει σχεδόν χαμένη, όποιος κι αν είναι ο νικητής.

Αν οι ΗΠΑ και οι υποτελείς σύμμαχοί τους κερδίσουν αυτόν τον πόλεμο, τότε η αγγλοσαξωνική αυτοκρατορία θα εδραιωθεί και τα σχέδιά της για το μέλλον της ανθρωπότητας θα ξεδιπλωθούν ανεμπόδιστα.

Και σε τέτοιου τύπου αυτοκρατορίες, ΔΕΝ υπάρχει χώρος παρά μόνο για ΜΙΑ μεγάλη δύναμη, η οποία θα τεμαχίσει την επικράτειά της σε μικρά φέουδα, με επικεφαλής δικούς της φεουδάρχες, και θα καταπνίξει εν τη γενέσει της κάθε απόπειρα αμφισβήτησης της αυτoκρατορικής εξουσίας.

Σε αυτόν τον σύγχρονο τεχνολογικό μεσαίωνα, που θα εγκαθιδρύσει η μονοπολική αυτοκρατορία, οι λαοί «δεν θα έχουν τίποτα, και θα (πρέπει να) είναι ευτυχισμένοι γι’ αυτό».

Η Ελλάς θα κοπεί σε δύο ή τρία κομμάτια, που θα αποτελέσουν τμήματα ευρύτερων Περιφερειών ή Επαρχιών με ανομοιογενή εθνική σύσταση, οι εγχώριοι αριστούχοι της Μεγάλης των Ηγετών Σχολής του θείου Κλάους θα οχυρωθούν στα πολυτελή τους κάστρα, και οι δουλοπάροικοι (όσοι απομείνουν, δηλαδή) θα αργοπεθαίνουν στις άγονες κι επικίνδυνες «εκτός των τειχών» περιοχές.

Αν οι ΗΠΑ και οι υποτελείς σύμμαχοί τους χάσουν αυτόν τον πόλεμο, τότε ο πλανήτης (κατά την προσωπική μου εκτίμηση) θα μπει σταδιακά σε τροχιά ανάπτυξης και ευημερίας, στο πλαίσιο του νέου «παραδείγματος» που ευαγγελίζεται ο άξονας Κίνα-Ρωσία-Ινδία. Τα έθνη-κράτη θα είναι κυρίαρχα και ισότιμα μεταξύ τους (όπως τόνισε και ο Λαβρόφ), και θα συνεργάζονται αρμονικά προς όφελος όλης της ανθρωπότητας.

Αν και θεωρώ δεδομένη την μη τιμωρητική-εκδικητική διάθεση των νικητών, εντούτοις φρονώ ότι η Ελλάς θα χρειαστεί χρόνο, κόπο, και βοήθεια, για να μαζέψει τα κομμάτια της -αυτά που θα προκύψουν από την γενίκευση του (προς το παρόν περιορισμένου) πολέμου.

Αν, τέλος, ο πόλεμος λήξει ισόπαλος, τότε ο χωρισμένος στα δύο πλανήτης θα μπει σε μιαν δυστοπική εποχή δεύτερου «Ψυχρού Πολέμου», με την Δύση να ξεσπάει όλην την οργή της στους δικούς της λαούς, καθώς θα συνεχίζει την βέβαιη πορεία της προς την ολοσχερή κατάρρευση.

Και η Ελλάς δεν θα μπορεί να προσβλέπει σε εξ ανατολών βοήθεια, γιατί έχει ήδη ταχθεί με την λάθος πλευρά της Ιστορίας…

Ίσως οι εκτιμήσεις μου είναι λανθασμένες. Ίσως, όμως, έχουν ψήγματα (έστω) αληθείας. Αλλά αυτό που θεωρώ απολύτως βέβαιο, είναι πως:

Και στραβός είν’ ο γιαλός, και στραβά αρμενίζουμε…

Και κάτι πρέπει να κάνουμε γι’ αυτό. Εμείς, το πόπολο, όχι το υπάρχον πολιτικό μας προσωπικό.

Αν σου αρέσουν αυτά που διαβάζεις, υποστήριξε την προσπάθειά μου με μια δωρεά.

Η λογοκρισία στα κοινωνικά δίκτυα αγριεύει. Ας μην χάσουμε επαφή. Εγγράψου, για να λαμβάνεις ειδοποίηση στο email σου για κάθε νέο άρθρο: