Γιατί η Δύση μισεί τον Πούτιν

Του Paul Craig Roberts (Μετάφραση: Γιώργος Β. Μιχαήλ)

Ο Πούτιν είναι φιλελεύθερος, με την παλιομοδίτικη έννοια που δεν υπάρχει πλέον στην Δύση.

Πιστεύει στην διατήρηση ενός δικτύου νόμων και συμφωνιών που επιλύουν τις διαφορές διπλωματικά και όχι με την βία.

Πιστεύει ότι η κυβέρνηση πρέπει να υπηρετεί τον λαό και όχι τα οικονομικά συμφέροντα της ελίτ.

Πιστεύει ότι η θρησκεία είναι ένα σημαντικό στοιχείο της κοινωνικής ενότητας και ότι συντηρεί την ηθική συμπεριφορά από την οποία εξαρτάται η κοινωνία.

Εμποδίζεται, όμως, στην εφαρμογή των πεποιθήσεών του από την Ουάσιγκτον και τα φιλοδυτικά ηγετικά στοιχεία της χώρας του. Και αυτό τον απογοητεύει και τον θυμώνει.

Οι απόψεις του Πούτιν έρχονται σε έντονη αντίθεση με ό,τι ισχύει σήμερα για τον φιλελευθερισμό στην Δύση.

Οι δυτικοί φιλελεύθεροι διδάσκουν το μίσος για την λευκή φυλή και για το ανδρικό φύλο. Γι’ αυτούς, η ηθική υπερασπίζεται τα «δικαιώματα των τρανς» – για παράδειγμα, την δυνατότητα να δηλώνουν οι άνδρες ότι είναι γυναίκες και να αγωνίζονται στα γυναικεία αθλήματα.

Οι δυτικοί φιλελεύθεροι επιχειρούν, επίσης, την υποβάθμιση του εννοιολογικού περιεχομένου της γλώσσας, εξοβελίζοντας την χρήση των (αρσενικού και θηλυκού γένους) προσωπικών αντωνυμιών τρίτου προσώπου.

Και θεωρούν την θρησκεία ως αιτία πολέμων και δεισιδαιμονιών.

Η μεγάλη απόσταση που χωρίζει τις απόψεις τους από τις απόψεις του Πούτιν, τους δίνει πολλούς λόγους για να τον μισούν.

Αλλά δεν είναι αυτοί οι κύριοι λόγοι για τους οποίους τον μισούν.

Η δυτική κοινωνία αποτελείται από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα.

Οι απλοί άνθρωποι, που δεν μπορούν να σκεφτούν μόνοι τους, μισούν τον Πούτιν επειδή παρακολουθούν CNN και Fox News, ακούν NPR, διαβάζουν τους NY Times, και έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου με το αφήγημα της πολεμικής προπαγάνδας.

Οι Νεοσυντηρητικοί πατριώτες μισούν τον Πούτιν επειδή τον μισεί η κυβέρνησή τους, και δείχνουν τον πατριωτισμό τους ανεμίζοντας την σημαία. Όταν ακούν τον Αμερικανό Πρόεδρο να αποκαλεί τον Πρόεδρο της Ρωσίας «εγκληματία πολέμου», «δολοφόνο δικτάτορα» και «καθαρόαιμο κακοποιό», παπαγαλίζουν τους χαρακτηρισμούς.

Οι απλοί άνθρωποι έχουν αφομοιώσει ένα αφήγημα. Το μίσος, όμως, πηγάζει από αυτούς που κατασκεύασαν το αφήγημα.

Και αυτό που οι δυτικοί διανοούμενοι μισούν στον Πούτιν, είναι η πίστη του στην εθνική κυριαρχία.

Στην Δύση, η εθνική κυριαρχία συνδέεται με την ναζιστική Γερμανία.

Οι δυτικοί πολιτικοί, με ελάχιστες εξαιρέσεις (όπως ο Τραμπ και η Μαρίν Λεπέν, για παράδειγμα), είναι υπέρμαχοι των ανοιχτών συνόρων.

Οι ευρωπαϊκές χώρες επέτρεψαν, ή μάλλον ενθάρρυναν, την προσπέλαση των συνόρων τους από μετανάστες, οι οποίοι δεν ενσωματώνονται στις κοινωνίες που τους υποδέχονται.

Το ίδιο ισχύει για τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Πράγματι, οι Αμερικανοί φιλελεύθεροι θεωρούν την υπεράσπιση των συνόρων, ενάντια στους μετανάστες, ως παραβίαση των πολιτικών δικαιωμάτων και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Η υπεράσπιση της ρωσικής εθνικής κυριαρχίας από τον Πούτιν είναι ο λόγος που η Χίλαρι Κλίντον τον αποκάλεσε «νέο Χίτλερ».

Οι κυβερνώντες και οι διανοούμενοι της Δύσης είναι αφοσιωμένοι στην παγκοσμιοποίηση, ακόμα και στην πιο ακραία της μορφή, η οποία προωθείται από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και θέλει άπαντες (πλην των κυρίαρχων) σκλάβους.

Η παγκοσμιοποίηση είναι το αντίθετο της εθνικής κυριαρχίας. Ο Πούτιν μισείται επειδή η εθνική κυριαρχία και η παγκοσμιοποίηση είναι ασύμβατες έννοιες.

Η Δύση αποδέχεται αυτήν την ασυμβατότητα και ξερνάει μίσος εναντίον της Μαρίν Λεπέν και του Τραμπ. Αλλά δεν είναι σαφές ότι την αποδέχεται και ο Πούτιν, καθώς δείχνει να βλέπει την παγκοσμιοποίηση ως μια κοινότητα κυρίαρχων εθνών που συνεργάζονται μεταξύ τους.

Αυτή η οπτική είναι αμιγώς «πουτινική» και σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στην καθιερωμένη έννοια της παγκοσμιοποίησης.

Η παγκοσμιοποίηση είναι η θυσία της εθνικής κυριαρχίας στην κυβέρνηση που διοικεί το παγκόσμιο σύστημα – δηλαδή στην κυβέρνηση της Ουάσιγκτον.

Ο Πούτιν εμποδίζει την ηγεμονία και την παγκοσμιοποίηση της Ουάσιγκτον.

Η συμμαχία της Ρωσίας με την Κίνα, και με το μεγαλύτερο μέρος της Ασίας, σημαίνει ότι η ηγεμονική και παγκοσμιοποιητική ατζέντα της Ουάσιγκτον καθίσταται αδύνατη.

Γι’ αυτό, η Ουάσιγκτον σκοπεύει να εξαλείψει το ρωσικό εμπόδιο στην εφαρμογή της ατζέντας της.

Η άρνηση των ΗΠΑ (α) να υποστηρίξουν την Συμφωνία του Μινσκ, (β) να τηρήσουν την δέσμευσή τους για μη εξάπλωση του ΝΑΤΟ προς τα ρωσικά σύνορα, και (γ) να αναγνωρίσουν ως εύλογη την ανησυχία της Ρωσίας για την ασφάλειά της, καθώς και η από μέρους τους ενθάρρυνση της Ουκρανίας (με ψυχολογικές επιχειρήσεις, επιδοκιμασίες, εξοπλισμό και εκπαίδευση του ουκρανικού στρατού) για πόλεμο με την Ρωσία, είναι βασικές συνιστώσες της [ακήρυχτης] επίθεσης της Ουάσιγκτον στην Μόσχα, όπως και η προσφάτως επιχειρηθείσα έγχρωμη επανάσταση στο Καζακστάν και οι τρέχουσες στρατιωτικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ στην Γεωργία.

Η ρωσική ηγεσία άργησε πολύ να κατανοήσει, ή να αντιμετωπίσει, το γεγονός ότι η Δύση σκοπεύει να αποσταθεροποιήσει την Ρωσία. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι διευκόλυνε αυτήν την αποσταθεροποίηση, επιτρέποντας στα (εντός της χώρας) μέσα ενημέρωσης και στις οργανώσεις, που χρηματοδοτούνται από την Ουάσιγκτον, να δρουν εναντίον της κυβέρνησης.

Προφανώς, έχουμε να κάνουμε με μια καλόπιστη ηγεσία που θεώρησε την αποδοχή της προδοσίας ως απόδειξη της ανεκτικότητάς της σε όλες τις απόψεις και της δέσμευσής της στην δημοκρατία.

Το μόνο σωστό πράγμα που έκαναν οι Ρώσοι είναι η συγκρότηση ενός λειτουργικού στρατού – κάτι που οι δυτικοί δεν διαθέτουν. Η Ουκρανία ήταν μια ευκαιρία για την Ρωσία να εκφοβίσει την Δύση και να βάλει ένα τέλος στις προκλήσεις. Αλλά έχασε την ευκαιρία, λόγω της επιμονής της να γίνει αποδεκτή από τους δυτικούς.

Η Ρωσία θα καταφέρει να σώσει τους Ρώσους του Ντονμπάς, αλλά πρέπει να περιμένει ακόμα περισσότερες προκλήσεις.

Το μίσος εναντίον των Ρώσων, που τα δυτικά παπαγαλάκια εμφύτευσαν στους λαούς της Δύσης, εγγυάται ότι δεν θα υπάρξει καμιά λαϊκή αντίσταση στα σχέδια των δυτικών κυβερνήσεων.

Σπάσε το μονοπώλιο της ενημέρωσης. Εγγράψου στο Newsletter μας: